Peidiwch ag anghofio lletygarwch, oherwydd trwyddo y mae rhai, heb wybod hynny, wedi rhoi llety i angylion. Hebreaid 13:2

Fel cymdeithas mae gennym gyfrifoldebau rhyngwladol, moesol a chyfreithiol, i groesawu’r rhai sy’n dianc oddi wrth helbulon mewn rhannau eraill o’r byd ac i ddarparu nawdd cymdeithasol iddynt. Ond mae bygwth amddifadrwydd yn cael ei ddefnyddio fel ffordd o roi pwysau ar geiswyr lloches gwrthodedig i adael y wlad.

Nid oes gan lawer o’r ceiswyr lloches gwrthodedig lwybr diogel i ddychwelyd i’w gwlad ac mae eu dogfennau teithio yn achosi llawer o broblemau logistic wrth geisio eu symud. Hefyd mae llawer achos ble mae cais am loches yn cael ei wrthod mewn ffordd anghyfiawn.

Dylai pawb ym mhob ardal - gan gynnwys ceiswyr lloches – gael y cyfle i helpu eu hunain a chymdeithas drwy fod mewn gwaith cyflogedig. Ble nad yw hyn yn bosib, dylai ceiswyr lloches, beth bynnag fo’u statws, gael yr hawl i “fwyd, dillad, cartref a gofal meddygol a gwasanaethau cymdeithasol fel bo angen” (Datganiad ar Hawliau Dynol y Cenhedloedd Unedig).

Mae ceiswyr lloches gwrthodedig yn dal i fod yn ddynol ac yn haeddu cael eu trin yr un fath, fel y disgwyliem ni gael ein trin petai’n raid i ni ffoi i wlad arall. Dylem ddangos yr un parch tuag at ein cymdogion ag y disgwyliwn tuag atom ein hunain. Dyma sail y ffydd Gristnogol a sawl ffydd arall.

Galwn felly ar y llywodraeth i adael i geiswyr lloches gynnal eu hunain a chyfrannu i’r gymdeithas ehangach drwy fod mewn gwaith cyflogedig, ac os nad yw hyn yn bosib, i ailsefydlu hawliau’r ceiswyr lloches gwrthodedig i fudd-daliadau hyd nes daw’r amser iddynt gael eu symud ymlaen.